أعرف أن العالم فى قلبى مات

طب وبعدين
كتابة الشعر وبطلناه من زمان
كتبنا شوية قصص وبطلناها
عشنا شوية حكايات ومغامرات وبطلناها
كبرنا واشتغلنا ومفروض نبقى مواطنين صالحين ونتوب عن لعب العيال ده بقى
بس فيه حاجة مش متثبتة فى مكانها
زى ما يكون فيه برودة عجيبة بتطلع على دماغ الواحد بتقول إن لسة فيه حاجه مفروض تتعمل، والمشكلة إن البرودة دى بتيجى أوقات أوقات..
يعني مثلاً لحظه زى اللى انا فيها النهاردة دى كده، بس المهم إنه مش مرض مزمن ولا حاجة
الكتابة دى حاجة كده زى الحساسية
بيفضل الإنسان طبيعى لحد ما يتعرض لأكل معين مثلاً
لما دخلت السايت ده واتعرفت عليه عجبتنى اللعبه شويه
خصوصا انها مش زى نوادى الشعر والقصص والمجتمعات الأدبية ، يعنى ممكن فجأة أطفى الجهاز لو الموضوع بوّخ منى
عموماً دى مش أكتر حاجة مجنونة أعملها..